Jezelf zijn? Moeilijk of gemakkelijk?

Jouw verlangen is tot hier voelbaar! Je wil jezelf zijn. Dat is normaal. Je wenst rust. Je wil de hele wereld zien in al zijn pracht, dat prachtige landschap met al zijn kleuren en vormen, zijn heerlijke geuren en je wil stromen van geluk. Je wil bloemetjes uitdelen omdat je ze hebt in overvloed. Je hunkering naar dat moois, naar die gelukzalige thuis is weer aangewakkerd omdat je het opnieuw begint te geloven. Omdat je voelt dat het juist is, omdat je de waarheid herkent. Gelukkig is dit soort van verlangen lonend en geen bedrog. Hoe kan het anders dan dat je jezelf kan vinden? Hoe is het mogelijk om jezelf niet tegen te komen?

Je hebt al zoveel verlangens toegestopt gekregen vanuit die onophoudende strijd en ze hebben je nergens gebracht, of juist bij nieuwe verlangens, nieuwe strijd, nieuwe ontevredenheid. In een beperkte, verwrongen, gecreëerde wereld kan je niets echts vinden. In die wereld die de echte wereld niet is, maar slechts een deeltje er van, kan je geen volledigheid vinden. Je kan daar niet vinden wat er niet is!

Hoe moeilijk kan het dan zijn om een natuurlijke staat aan te nemen? Waarom zou het je veel moeite moeten kosten om stil te zijn, om rustig te zijn. Waarom zouden inspanningen nodig zijn om het gemakkelijk te hebben? Waarom zou je moeten vechten om te kunnen krijgen wat gratis en vrij beschikbaar is, wat je zelfs al hebt: liefde? Waarom zou het moeilijk zijn om te zijn wie je al bent? Niets heeft ooit gekker geleken, maar toch ben je jezelf niet, ben je onrustig, enz., enz. enz.

Maar ja, je gaat juist doen wat je niet graag doet, zoals bijna de hele wereld bezig is te doen wat ze niet graag doet! Je gaat proberen te kunnen wat je niet kunt, zoals zo velen gaan doen wat anderen kunnen om toch maar iets te bewijzen voor zichzelf en anderen! Je gaat je offeren of slachtoffer zijn zoals zo velen dat ook doen …. EN DAN WIL JE GELUKKIG ZIJN ZOALS IEDEREEN WIL GELUKKIG ZIJN ??? …. En wij denken dat we verstandige mensen zijn ?! Wij zijn die superieure mensen die luisteren naar het verstand, zoveel denken omdat wij dat zo goed kunnen?!

Zouden we dan wel goed doen om naar dat verstand te luisteren, of zouden we op zijn minst dat verstand niet beter gaan gebruiken? Het verstand is zeker niet onze vijand! Er is nergens een vijand te bespeuren. We gaan eens goed redeneren in alle rust en niet in angst … akkoord? We kunnen ook ons verstand gebruiken in plaats van ons door het verstand te laten misbruiken…..

Het lijkt me toch goed om vergelijkingen te maken. Dat “spreekt”, dat maakt je wakker, omdat het op die manier gemakkelijker is om de boodschap te vatten en in je bewustzijn op te nemen. Nergens is het de bedoeling om iemand belachelijk te maken of iets in het absurde te trekken opdat jij dat naar jou zou gaan vereenzelvigen. Het is vooral dat wat na dit boek gelezen te hebben voor altijd uit je weten en houding zou mogen gewist zijn. Dat is mijn doelstelling: dat je jezelf met niets anders gaat vergelijken of gaat vereenzelvigen zodat je alleen nog je Zelf ervaart.

De aanpak van het ego

Het absurde, maar wel de realiteit:
Zoals je weet is het ego, het “niet-zelf”, kwetsbaar, kritisch, droevig, boos, enz. Ik neem een willekeurige greep uit het assortiment van eigenschappen van het ego en geef aan de hand daarvan een voorbeeldje. Zoals uit een kaartspel trek ik de kaart met het aspect “kritiek”. We gaan eens zien hoe het “kritische ego” zijn dag doorbrengt. Het kritische ego wil gewoon leven. Het enige wat het kan doen is kritisch zijn. Het neemt elke kans om te leven door kritisch te zijn; door te stromen, te bewegen op haar eigen manier. Het moet érgens naartoe stromen; daar waar het enigszins mogelijk is. Het kan alleen actief zijn dankzij de mens en door de mens. Het vindt een persoon die in de greep is van kwetsbaarheid en stroomt er naartoe.

De persoon die in de macht is van het aspect kritiek (= ego), geeft kritiek aan de persoon die in de greep is van het aspect kwetsbaarheid (= ego). Het ego geeft kritiek aan het ego. Het ego krijgt kritiek van het ego. Elk storend gevoel of iedere emotie is vreemd aan ons! Hoe onaangenaam verwonderd kan je zijn, vast te stellen dat er steeds gevoelens of emoties de rust verstoren.

Het ego is dus altijd aan zet. Het ego speelt een spelletje waaraan al haar eigen aspecten deelnemen. Wij zijn het speelterrein. Het lijden is absurd!

Het gaat allemaal automatisch. Het is alsof je in een appartementsgebouw woont. Iedere bewoner woont in een eigen lekker warme kamer. Op de gang is het frisjes. De bewoner die de deur openzet voelt onmiddellijk een stroom van koude lucht naar zich toe komen die de aangename warmte verstoort. Wie kwetsbaar is opent de deur naar kritiek die wacht op de gang. Wie onderdanig is opent de deur naar machtswellust die wacht op dezelfde gang. Eenmaal kritiek is binnengeslopen, heeft die zich daar genesteld. Je kan dan misschien proberen ze naar andere kamers te laten stromen? Dat helpt natuurlijk niet omdat je daarvoor de persoonlijkheid van kritiek moet gaan aannemen zodat de kritiek en de kwetsbaarheid in jouw kamer niet afneemt maar groeit. Je kan alleen warmte geven aan kritiek en aan kwetsbaarheid … de innerlijke kachel die was uitgeblazen door de tocht van de deur, gewoon terug aansteken.

Wij worden “gebruikt” door het ego, omdat wij het niet zien zoals het is. Wij weten geen raad. Wij worden geleefd door het ego. Wat doen WIJ dan? Waar zijn WIJ? WIJ verdwijnen in de overspoelende stroom, in die angsten, die boosheid, die allerhande emoties, die zorgen, …, die bezigheden van het ego…

Het sublieme, “intelligente” van het ego:

Of het nu intelligentie is of gewoon opvallend geraffineerd laat ik in het midden. Vermits het gaat over het ego en dat onmiddellijk verband heeft met het denken en dus met het verstand, hou ik het even bij intelligent, alhoewel dus naar mijn gevoel en inzicht het hele universum automatisch “draait” en alles daar in past. Het ego vult gewoon de aangeboden mogelijkheden aan. De mogelijkheden die het krijgt hangen af van het bewustzijn van de personen waarin het actief is. Dat maakt dat het onopvallend wordt. Je zou kunnen zeggen dat het je altijd vergezelt en aanspreekt, maar dat het niet opvalt omdat het als twee druppels op jou “ontspoorde zelf” gelijkt en dezelfde kleren draagt. Het kan dus moeilijk worden betrapt of ontmaskerd. Het praat je eigen taal, of de taal van de toestand die je ervaart. Je zit al lang niet meer in die warme kamer en die tocht is er al heel lang. Maar je kan bijleren en meer gaan zien, meer doorzien en een steeds natuurlijkere ontspannen houding gaan aannemen. De tocht vermindert steeds. Veronderstel dat je straks, zoveel bewuster bent geworden, zoveel meer inzichten hebt gekregen, dat je alles langszij wil zetten en beslist om te genieten van het leven. Het ego zegt dan tegen je met heel veel duidelijkheid: “Het Nu is al wat telt!” Geniet NU! Het gevolg is dat je niet meer ontspannen wordt, omdat je die regel moet volgen. Het ego “wist” dat je het verplichtinggevoel nog niet had losgelaten. En dan zegt het: “Zie je nu wel, je kan niet genieten! … “ Het ego houdt je weer bezig! Elke leegte van je bewustzijn wordt opgevuld! Blijf dus aandachtig en ontdek je leemtes.

Liefde is onvoorwaardelijk !

Wij denken dat we weten wat liefde is. Maar toch geeft iedereen daar een andere gevoelswaarde aan.

Gewoon al omdat je er een gevoelswaarde aan geeft, toont aan dat liefde voor jou en mij een andere betekenis heeft. Liefde betekent voor jou wat jij als liefde hebt ervaren. Nu, … liefde is geen ervaring! Liefde is ZIJN. Volledig zijn wie je bent. Volledig onafhankelijk van enige voorwaarde, van enige omstandigheid. Liefde is onvoorwaardelijk. Ben je al helemaal vrij geweest van al jouw voorafgaande ervaringen, volledig vrij van jouw denken, volledig vrij van het ego buiten jezelf? We zijn geconditioneerd, zelfs in het tot uiting brengen van al onze schitterende intenties.

Je bent dan misschien wel lief, maar ben je dan liefde?

Laten we zonder oordeel vaststellen dat ook hier het ego nog aan de slag is. Het ego kan héél lief zijn maar nooit echte liefde. Het ego is voorwaardelijk! Het ego is een bundeling van gedachten die zoekt naar rust, naar “zijn”, maar dat zoeken verhindert de rust. Het verstoort zichzelf. Het ego wil vrede en kan juist daardoor geen vrede vinden. Het heeft dus een goede reden om wat dan ook te doen en hoopt er beter van te worden of zich te redden. Er is altijd een voorwaarde. Het ego is voorwaardelijke liefde en juist daarom rusteloos. Het is niet omdat je rusteloos en dus zoekend bent dat je slecht bent. Het is niet omdat je bang bent, of boos wordt omdat je verlangt naar echte, onvoorwaardelijke liefde dat je slecht bent. Het is niet omdat je lief bent omdat je verlangens hebt dat je beter bent. Al die gevoelsmatige en geëmotioneerde gedragingen zijn in wezen verschillende uitingen van het zoeken naar die uiteindelijke rust, naar het eindelijk aankomen in een toestand van “zijn”….. Het ego of het “niet-zelf” kan zich dus ook heel mooi uiten, omdat het kwetsbaar is. Zie je hoe “subliem” het is.

Zie je ook hoe beperkt en ongelukkig het eigenlijk is? Zie je hoe het ego haar uiterste best doet en vooral onvoorwaardelijke liefde nodig heeft? Zie je hoe het in haar toestand die liefde niet voelt omdat het die niet kan ontvangen?

Zie je “jezelf” nu bezig. Herken je jezelf als het poppetje van het ego? Zie je jezelf bezig? Voel je datzelfde verlangen naar onvoorwaardelijke liefde?

Heb je nu plots geen zin om het ego te troosten en te omhelzen, te sussen en te zeggen dat het allemaal goed is en dat je van haar houdt?

Ben jij niet altijd al het ego geweest? Waar was jij eigenlijk al die tijd? Kan jij die troost geven, of is dat een verlangen van het ego dat nog steeds je leven beheerst?

Een hoop vragen!!!!
Reden genoeg om in te gaan op een kernachtige vraag: “Wie ben je? “